Persoonlijke ervaringen
Een groep psychologen volgde de MBCT-basiscursus. Op de terugkomdag antwoorden ze op de vraag hoe ze mindfulness in hun persoonlijke leven toepassen.
's Morgens, nadat ik de files getrotseerd heb, een aantal trappen opgehold ben, een eerste blik heb geworpen op mijn mail, mijn agenda en wat er in mijn hoofd zit, doe ik achter mijn bureau de drie-minuten adempauze. Ik kom dan weer op adem, ben me bewust van mijn onrust en gretigheid om te beginnen. Kom enigszins tot rust en kan met een kleine glimlach naar mezelf kijken en wat afstand nemen.
Na een sessie met een cliënt neem ik de drie-minuten ademruimte. Dit maakt dat ik de cliënt goed 'loslaat', weer contact met mezelf maak en vervolgens ruimte krijg voor een volgende cliënt. In plaats van een kwartier tussen de afspraken plan ik nu 30 of 45 minuten zodat ik ook mijn rapportages af krijg horende bij de cliënt die net geweest is. Dit brengt naast drie minuten ademruimte meer innerlijke rust en voldoening.
Ik moest een aantal administratieve zaken afhandelen. De computer viel uit, en ik kwam niet meer in de documenten. Het was zondagmiddag. Het gevolg was dat ik bang werd sommige documenten kwijt te zijn. Een aantal pogingen de PC opnieuw op te starten mislukten en een lichte paniek ontstond. Ik ben toen naar een andere ruimte gegaan, en ging zitten en mediteren. Ik werd rustiger en kon daardoor andere dingen gaan doen, en een soort reddingsplan bedenken. Overigens kwam het op maandagochtend weer goed na contact met de telefonische helpdesk.
Huisbezoek bij een patiënte die me enkele uren eerder had gebeld en een zeer sombere indruk maakte, zich uitend in een verbaal afzetten tegen alles en iedereen. Alvorens ik beneden bij haar flat aanbel, neem ik in de auto drie minuten adempauze met als gevolg dat ik vrijer van allerlei oordelen en gedachten (bv. ik moet iets, ze verwacht dat ik haar onvrede kan verminderen etc.) bij haar naar binnen stap. Laat over me heen komen wat ze kwijt wil.
Laatst liep ik mindful over het perron, terwijl de gehaaste menigte aan alle kanten langs me heen schoot. Ik ervoer een enorme innerlijke rust en blijheid, verwondering ook over het gemak waarmee ik ineens zo'n diepgaande verlichtende ervaring had bereikt.
Wanneer ik moet wachten of er een lege tijdsruimte is in de opeenvolgende zaken die op een dag op het programma staan, neem ik de tijd om een mindfulnessoefening te doen, vaak door eerst bewust te zijn dat die ruimte er überhaupt is! Vervolgens doe ik een van de oefeningen. Bij de dagelijkse routinehandelingen pas ik steeds meer mindfulness toe, zoals tijdens het autorijden en het eten. Echter ook als ik me bewust word dat ik in een patroon zit, zoals uitstelgedrag. Inderdaad: bewustworden, en dan klaar gaan zitten en beslissen mijn aandacht te richten op de bezigheid of er juist van af zien, zoals laatst het lezen van literatuur. Er gaat minder tijd verloren met besluiteloosheid merk ik de laatste tijd. Besluiteloosheid: impasse waarbij de tijd verstrijkt met het wachten op een beslissing die ik niet neem.
Ik neem in mijn werksituatie nu tijdens de lunchpauze 15 minuten ruimte voor aandachtgericht zitten, ademen en naar buiten kijken. Volledige rust, en vaak ook genietend van het prachtige landschap waar ik op uitkijk. Altijd wel gezien maar nooit de tijd genomen om te ondergaan. Grappig ook om te ontdekken dat je steeds onderweg bent naar iets, wat dat ook moge zijn, en dat je zo weinig, té weinig, bent in het hier en nu.
In de middagpauze op het werk wissel ik rustmomenten met bewust ademen af met bewust lopen. Dat doe ik zonder anderen, wat erg prettig is. In de auto, wanneer het stoplicht rood is, neem ik de tijd om bewust te ademen. Het rode stoplicht is het signaal geworden om aandacht te hebben voor de ademhaling. Het geeft het gevoel dat de 'lege momenten' nu zin hebben.